ეს დღეებია იმ დროს მიწევს სახლში მისვლა,როცა უკვე დაძინებას ვაპირებ. მიუხედავად იმისა,რომ შუაღამემდე თვალს ვერ ვხუჭავ,მაინც არ ვიკლავ თავს იმისთვის,რომ ავდგე და დავწერო.
ამიტომ გამეწელა ის სათქმელი,თქვენამდე მოტანა რომ მინდა.
ამ ბოლოს ძალიან ბევრი კითხვის დასმას მივეჩვიე. არ ვიცი ცნობისმოყვარეობა გამიძლიერდა თუ უფრო ნაკლებად ვიგებ ახსნილს.
სექტემბრის პირველ დღეებში,უკვე ბევრი რამ იყო შეცვლილი ჩემს ცხოვრებაში,დამოუკიდებლათ თუ ვინმეს დახმარებით,ის ნაბიჯი გადავდგი,რომლითაც მე შევცვალე დრო და არ დაველოდე,იმას თუ როდის მოვიდოდა ის დღე,როცა დრო შემცვლიდა მე.
წარმოუდგენელი ადრენალინის გრძნობაა,როდესაც დროს ასწრებ. როცა იცი,რომ ეს ადრე თუ გვიან მაინც მოხდება მაგრამ მანამ აკეთებ სანამ იმის გაცნობიერებას დაიწყებ,შენ გააკეთე ეს თუ ის “ადრე თუ გვიან” დადგა.
არ მომხდარა ისე,რომ გავიღვიძე და რაღაცას მივხვდი. ეს უკვე მოძველებული მეთოდია იმისა,რომ ჩვენს თავებთან ვიმართლოთ თავი,ვითომ ჩვენი ნებართვის გარეშე მოხდა ცვილებები.
ყველაფერი ისე იყო,რომ კარგა ხნის გაღვიძებული ვიყავი,იმდენი ხნის რომ უკვე დაძინებას ვაპირებდი. ის ვიგრძენი,რაც ვიცოდი რომ მე არასდროს დამემართებოდა.მივხვდი,რომ სხვისი მხრიდან ნაბიჯის გადადგმას მხოლოდ მაში ვუცდით,როცა სულერთია რა მოხდება. მაგრამ თუ გვინდა,რომ უკეთესობისკენ შევცვალოთ საკუთარი თავი,სხვა ან ურთიერთობები,მაშინ ცდას აზრი არ აქვს. არ იცი დრო როდის იმოქმედებს და როცა რაიმე მთელი გულით გინდა,გააკეთებ!
ჰოდა,მეც მივხვდი,რომ პირველი ნაბიჯი,არც მიწაში ჩამდებდა და არც თავმოყვარეობას შემილახავდა.
ყველაფერი ძალიან ჩვეულებრივად იყო. მენატრებოდა და რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია,მაკლდა. ამიტომ,მე დავასწარი დროს.
დავასწარი რეალობას და გავასწარი სხვებს და ვაჯობე საკუთარ თავს,საკუთარი თავის ჯინაზე!
კიდევ ბევრი რამ იყო,მაგრამ ჩემთვის ეს ცხოვრების ერთ-ერთი მაგალითია და ვიცი,რომ ნებისმიერ ნაკლებობას და გაუგებარ განცდებს,საკუთარ პრინციპებზე გადაბიჯება მირჩევნია. მხოლოდ და მხოლოდ მაშინ,როდესაც ღირს.
No comments:
Post a Comment