როცა ვხვდებით,რომ ჩვენი ცხოვრების განვლილი წლების მანძილზე,თუნდაც მხოლოდ ერთ დღეს არ ჰქონდა სიცოცხლეს აზრი,მაშინ აუცილებლად უნდა გვეშინოდეს,რომ ერთი დღე არ გადაიქცეს თვედ ან წელიწადად.რამდენი რამ შეიძლება ანადგურებდეს ადამიანს,უკარგავდეს სურვილებს,მოლოდინებს,იმედებს. თუმცა ყველაზე მძიმე,ადამიანის რწმენის და ნდობის დაკარგვაა.ყველას ცხოვრებაშია ადამიანი,რომლის გარეშე საკუთარი არსებობა წარმოგვიდგენია,მაგრამ რთულად.
Thursday, August 20, 2015
Saturday, June 20, 2015
09.04.15.
წარმოდგენაც არ მაქვს ამას რა ქვია,ან აქვს თუ არა საერთოდ სახელი,მაგრამ მინდა მჯეროდეს,რომ მსგავსი მხოლოდ ჩემს ცხოვრებაში არ ხდება.
მიუხედავად ჩემი ჩქარი ტემპისა,რომელიც ყველაფერს აფუჭებს ყოველთვის,მაინც მიყვარს ფეხით იარული.
წვიმაში,როცა ყველა სადღაც გარბის.
ქარში,როცა ყველას თბილად აცვია და მე გათოშილი დავდივარ.
სიცხეში,როცა ბოტები და ჯინსებ მაცვია.
მაგრამ,აქამდე ეს იყო ერთადერთი მომენტი,როცა ირგვლივ არაფრის არ მეშინოდა.
Lost Inside.
როცა იღლები და იწყებ მთელი რიგი მიზეზების ჩამოთვლას თუ რა გჭირს ან რატომ გჭირს აცნობიერებ,რომ დაღლილობისგან ხარ დაღლილი და ქრები იმ ადამიანებთან ერთად,რომლებიც ოდესღაც შენი ცხოვრებიდან აორთქლდნენ. იკარგები და ერთის მხრივ მოგწონს,ის სიცარიელე და სიუცხოვე რაც ამ ყველაფერს მოაქვს.
Friday, August 15, 2014
Tired Faces.
„არის ზოგჯერ ისეთი წამები, ეს ხუთი თუ ექვსი წამია მხოლოდ, როცა შენს სულში განუწყვეტელი ჰარმონია ისადგურებს.”
-დოსტოევსკი.
Sunday, December 25, 2011
ყოველთვის ასეა...
ჰო
ყოველთვის ასეა...
ხშირად მაგვიანდება
ერთი წამი,
ერთი წუთი,
ერთი საათი,
ერთი დღე.
Subscribe to:
Posts (Atom)